Ben Hep Kendimi Öldürdüm - Kahraman Tazeoğlu

**CooL** · 01-08-2010, 10:59

Ben hep kendimi öldürdüm.Her gece aynı saatte düşünce bu şehrin tenha sokaklarına gölgem ceketimin iç cebinde sakladığım paslı makası sıkıca kavrayıp sapladıkça göğsüne asil sevdalarımın; ben hep kendimi öldürdüm.

Ben hep kendimi öldürdüm. Terkettikçe kendimi bu ıssız karanlıklarda adandıkça çoktan dost hanesinden çıkmış isimlere defterimden seçip seçip yeniden. Kendimden başka herkesi defalarca bağışladıkça. Yeniden hep yeniden yepyeniden acıdıkça; ve doymadıkça ısrarla adına sevmek dediğim bu intiharlara; ve direndikçe anlamsızca ömrümün kalan taraflarını incelikle isteyen gözlerine çocuksu hilesiz çıkarsız savunmasız bir sevdayı iliştirip kapıma gelen bir acemi sevdalıya; bu küflenmiş acıya da aşk gibi hızla alıştıkça; gözlerim ağlamanın büyüsüne bedenim bu ölümcül raksın ritimlerine ayak uydurdukça; ve aşağıladıkça içimde kolay kazanılmış zaferleri mutlu biten gündelik öyküleri huzurlu bahar resimlerini ve hüznün içinden geçmediği tüm şiirleri; ben hep kendimi öldürdüm.

Ben hep kendimi öldürdüm. Yüreğim yenilenmedikçe baharda içimden halka halka çürüdüm. Bu fırtınalar için yaratılmış kasırgalar için hayata hazırlanmış güçlü dallarım sırf yeterince inanmadığımdan sırf bu sessizliğe olan sonsuz düşmanlığımdan sırf sıradan olmaya koyduğum garip tavırdan toprağa çevirdiler yüzlerini çaresiz günden güne usuldan. Şimdi yeniden güneşe uzanmaya çalışınca anlıyorum tutulan kaslarımın eğilen dallarımın dönüşsüz bir yolda ilerlediğini. Yalnızca denemediğimden “neleri göze alabilirim” hiç bilemediğimi. Şimdi yaşama tutunmaya karar verince farkediyorum.İçimdeki çocuğu yıllarca yalnız bıraktım. Kendimi atıp tüm savaşlarımda ortaya anlamsızca hasarlar aldım. Çok kanlı çok yananlı yıllar geçirip bir yığın yanlışı içime gömdüm. Zafer kazanmak için silahımı her dolduruşumda her basışımda tetiğine sözcüklerin; ben hep kendimi öldürdüm.

Ben hep kendimi öldürdüm. Varsayımlar üzerine sevdalar kurdukça korkaklığımdan uzakta yürekler seçtikçe geçmişimin tek bir anına dahi dokunulmasına tahammülsüz olan bencil yanımdan ve yaklaşan herkesi yaktıkça kendi kapılarımda yalnız bıraktıkça tuzaklarımda boğdukça ve dönüp arkama bakmaksızın hep aynı kişiye hep aynı zamana hep aynı çıkmaza geri döndükçe kendi kendimi kanatırken suçüstü yakaladım. En çok kendimden yana yaralar edindim. Herkesin hayatından öfkeyi ayıklarken kendi gözlerimde nefreti gördüm; ben hep kendimi öldürdüm.

Ben hep kendimi öldürdüm. Şizofren sevdalarımdan sıyrılmayı reddedip elimde kalan tek şeye “sadakat”e sığındım. An geldi kimi kiminle aldattığım kime ısrarla sadık kaldığım bile karıştı. En büyük ihaneti kendime ettim. En büyük yalanı da içime söyledim sanırım. Kendimi bu yüzden hiç affetmedim. İnatla “sevgi” dedikçe bu saplantılara içimin odalarından dışa kovuldum. Sevmeyi de adamakıllı sevilmeyi de (bir otobüs koltuğunda unutur gibi şemsiyemi ) hatırlamadığım bir yerinde geçmişin unuttum. Alışmaya çalıştım bu yüreksiz halime. Düşlerimden bile zamansız kovuldum. En iyi bildiğim şeyi yaptım böyle zamanlarda. Yaralarımın kabuklarını kaldırıp en azından kandan resimler çizdim. Karşısına geçip tuallerimin yüzümü geceye kanarken gördüm. Cinayet sandığım bu cinnet anlarında ben hep kendimi öldürdüm.

Hanzade Sayın

**Elfida** · 01-08-2010, 22:47

Kahraman Tazeoğlu

10 numara!

Teşekkürler Cool

Alıntı:


	Ben hep kendimi öldürdüm. Şizofren sevdalarımdan sıyrılmayı reddedip elimde kalan tek şeye “sadakat”e sığındım.

**Gönül Yarası** · 03-15-2010, 16:18

bu bnm en çok sevdiğim şarkılardan biri ya

01-08-2010, 10:59	#1
CooL Abide-i Şefkat Üyelik tarihi: Nov 2009 Mesajlar: 1.720 Konular: 1043 Teşekkürleri : 2475 Aldığı Teşekkür : 1896 Cinsiyet:	Ben Hep Kendimi Öldürdüm - Kahraman Tazeoğlu Ben hep kendimi öldürdüm.Her gece aynı saatte düşünce bu şehrin tenha sokaklarına gölgem ceketimin iç cebinde sakladığım paslı makası sıkıca kavrayıp sapladıkça göğsüne asil sevdalarımın; ben hep kendimi öldürdüm. Ben hep kendimi öldürdüm. Terkettikçe kendimi bu ıssız karanlıklarda adandıkça çoktan dost hanesinden çıkmış isimlere defterimden seçip seçip yeniden. Kendimden başka herkesi defalarca bağışladıkça. Yeniden hep yeniden yepyeniden acıdıkça; ve doymadıkça ısrarla adına sevmek dediğim bu intiharlara; ve direndikçe anlamsızca ömrümün kalan taraflarını incelikle isteyen gözlerine çocuksu hilesiz çıkarsız savunmasız bir sevdayı iliştirip kapıma gelen bir acemi sevdalıya; bu küflenmiş acıya da aşk gibi hızla alıştıkça; gözlerim ağlamanın büyüsüne bedenim bu ölümcül raksın ritimlerine ayak uydurdukça; ve aşağıladıkça içimde kolay kazanılmış zaferleri mutlu biten gündelik öyküleri huzurlu bahar resimlerini ve hüznün içinden geçmediği tüm şiirleri; ben hep kendimi öldürdüm. Ben hep kendimi öldürdüm. Yüreğim yenilenmedikçe baharda içimden halka halka çürüdüm. Bu fırtınalar için yaratılmış kasırgalar için hayata hazırlanmış güçlü dallarım sırf yeterince inanmadığımdan sırf bu sessizliğe olan sonsuz düşmanlığımdan sırf sıradan olmaya koyduğum garip tavırdan toprağa çevirdiler yüzlerini çaresiz günden güne usuldan. Şimdi yeniden güneşe uzanmaya çalışınca anlıyorum tutulan kaslarımın eğilen dallarımın dönüşsüz bir yolda ilerlediğini. Yalnızca denemediğimden “neleri göze alabilirim” hiç bilemediğimi. Şimdi yaşama tutunmaya karar verince farkediyorum.İçimdeki çocuğu yıllarca yalnız bıraktım. Kendimi atıp tüm savaşlarımda ortaya anlamsızca hasarlar aldım. Çok kanlı çok yananlı yıllar geçirip bir yığın yanlışı içime gömdüm. Zafer kazanmak için silahımı her dolduruşumda her basışımda tetiğine sözcüklerin; ben hep kendimi öldürdüm. Ben hep kendimi öldürdüm. Varsayımlar üzerine sevdalar kurdukça korkaklığımdan uzakta yürekler seçtikçe geçmişimin tek bir anına dahi dokunulmasına tahammülsüz olan bencil yanımdan ve yaklaşan herkesi yaktıkça kendi kapılarımda yalnız bıraktıkça tuzaklarımda boğdukça ve dönüp arkama bakmaksızın hep aynı kişiye hep aynı zamana hep aynı çıkmaza geri döndükçe kendi kendimi kanatırken suçüstü yakaladım. En çok kendimden yana yaralar edindim. Herkesin hayatından öfkeyi ayıklarken kendi gözlerimde nefreti gördüm; ben hep kendimi öldürdüm. Ben hep kendimi öldürdüm. Şizofren sevdalarımdan sıyrılmayı reddedip elimde kalan tek şeye “sadakat”e sığındım. An geldi kimi kiminle aldattığım kime ısrarla sadık kaldığım bile karıştı. En büyük ihaneti kendime ettim. En büyük yalanı da içime söyledim sanırım. Kendimi bu yüzden hiç affetmedim. İnatla “sevgi” dedikçe bu saplantılara içimin odalarından dışa kovuldum. Sevmeyi de adamakıllı sevilmeyi de (bir otobüs koltuğunda unutur gibi şemsiyemi ) hatırlamadığım bir yerinde geçmişin unuttum. Alışmaya çalıştım bu yüreksiz halime. Düşlerimden bile zamansız kovuldum. En iyi bildiğim şeyi yaptım böyle zamanlarda. Yaralarımın kabuklarını kaldırıp en azından kandan resimler çizdim. Karşısına geçip tuallerimin yüzümü geceye kanarken gördüm. Cinayet sandığım bu cinnet anlarında ben hep kendimi öldürdüm. Hanzade Sayın

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Hoşçakalamadım- Kahraman Tazeoğlu	CooL	Şiir Videolar	0	12-29-2009 21:20
Kahraman Tazeoğlu - Şu Sen	CooL	Şiirlerin sesi - Yazının Sesi	0	12-24-2009 21:50
Kahraman Tazeoğlu - Düşkavuran	CooL	Şiirlerin sesi - Yazının Sesi	2	11-24-2009 17:09
Git - Kahraman Tazeoğlu	Elfida	Resimli Şiirler - Resimlerle Şiirler	2	11-21-2009 15:27
Kahraman Tazeoğlu	Elfida	Yazarlar & Şair'ler	3	09-15-2009 11:09

03-15-2010, 16:18	#3
Gönül Yarası Özel Üye Üyelik tarihi: Feb 2010 Mesajlar: 706 Konular: 320 Teşekkürleri : 996 Aldığı Teşekkür : 387 Cinsiyet:	*bu bnm en çok sevdiğim şarkılardan biri ya*

Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)